Bazı acılar vardır ki sadece bir şehre değil, bir ülkenin kalbine düşer. Kahramanmaraş’ta bir okulun duvarları arasında yaşanan o karanlık olay, geride yalnızca sessizlik ve yıkım bıraktı: öğretmen Ayla Kara ve 8 öğrenci…
Bu acı haber, Yalova’da da yankısını buldu. 15 Temmuz Demokrasi ve Cumhuriyet Meydanı, bugün sadece bir toplanma alanı değil; bir yasın, bir vicdanın ve ortak bir sarsılışın mekânına dönüştü. Türk Eğitim-Sen Yalova Şubesi öncülüğünde bir araya gelen eğitimciler, ellerinde kaybedilen öğretmen ve öğrencilerin isimlerini taşıyan kâğıtlarla sessiz ama derin bir protesto gerçekleştirdi. Sözlerden çok bakışların konuştuğu, öfkenin değil acının ağır bastığı bir andı.
Türk Eğitim-Sen Yalova Şubesi Başkan Yardımcısı Serdar Uğur’un açıklamaları, bu ortak acının içine işleyen bir ağıt gibiydi. Sözleri, yalnızca bir basın açıklaması değil; aynı zamanda bir toplumun kendine tuttuğu aynaydı. Okullarda yaşanan şiddetin artık bireysel bir trajedi değil, toplumsal bir kırılma olduğuna dikkat çekti. Her cümlesinde hem bir isyan hem de çaresizliğe direnen bir sorumluluk duygusu vardı.
“Keşke bu acıyı hiç yaşamamış olsaydık” cümlesi, aslında söylenmeyen birçok şeyin yerine geçti. Ardından gelen dualar ise, kelimelerin yetmediği yerde insanın sığındığı en eski limandı. Kaybedilen öğretmen Ayla Kara’nın öğrencilerini korumak için verdiği mücadele, katılan herkesin zihninde aynı soruya dönüştü: Bir insan, başka insanların hayatı için ne kadar ileri gidebilir?
Atatürk Anıtı’na bırakılan karanfiller, bu soruya verilemeyen cevapların sessiz ifadesiydi.
Daha sonra Yalova Merkez Camii’nde kılınan gıyabi cenaze namazı, günün en ağır anına dönüştü. İl Müftüsü İlyas Yılmaztürk’ün kıldırdığı namazda saf tutanlar arasında Yalova Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Mehmet Bahçekapılı ve çok sayıda vatandaş vardı.
Her tekbir, kaybedilen canlara gönderilen görünmez bir selam gibiydi.
Ve namazın ardından edilen dualar…
Sanki kelimeler göğe yükselirken, yerde kalan herkes biraz daha suskun, biraz daha ağırdı.
Bugün Yalova’da bir şehir dua etti.
Ama aslında o dua, yalnızca kaybedilenler için değil; bir daha aynı acının yaşanmaması içindi.
Yazar: Ülker Fermankızı
